Duża drewniana figura św. Barbary (attrybucja niepewna) – Śląsk, XIX wiek

Prezentujemy Państwu niezwykle okazałą, sięgającą 88 cm wysokości, rzeźbę świętej, pochodzącą prawdopodobnie z terenów Śląska z połowy lub drugiej połowy XIX wieku. Ze względu na atrybuty i ikonografię figuracja ta jest z dużym prawdopodobieństwem utożsamiana ze św. Barbarą – męczennicą i orędowniczką dobrej śmierci, patronką górników, architektów i ludwisarzy, szczególnie czczoną na Śląsku (m.in. w górnictwie i hutnictwie).

Stan zachowania: bardzo dobry jak na wiek i naturalne użytkowanie. Drewno jest zdrowe, bez widocznych śladów kornika ani głębokich pęknięć konstrukcyjnych. Powierzchnia nosi autentyczne ślady starzenia – drobne zarysowania, ubytki krawędzi, spękania wtórne polichromii – co dodatkowo potwierdza jej wiek i szlachetną patynę.

Polichromia: oryginalna, barwna warstwa malarska z przełomu XIX/XX wieku. Zachowane fragmenty kładzionego srebra lub złocenia (nimb, elementy szat) oraz delikatny, ręcznie malowany ornament roślinny na sukni. Gama kolorystyczna: biel, czerwień, błękit i zieleń z wyraźnym laserunkiem.

Mimoza i wyraz artystyczny: figura utrzymana w stylistyce śląskiej snycerki ludowej z wpływami późnego baroku i romantyzmu. Rzeźba charakteryzuje się ekspresyjnym, a zarazem dostojnym wyrazem twarzy, dynamicznym układem draperii oraz proporcjonalnym, smukłym korpusem. Prawdopodobnie pierwotnie umieszczana w bocznej kaplicy, wnęce przydrożnej kapliczki lub na wystroju klasycystycznego ołtarza.

Wymiary: wys. 88 cm, szer. ok. 28 cm (w najszerszym miejscu – na wysokości ramion), głęb. ok. 24 cm.

Zastosowanie: idealna jako samodzielny element wystroju wnętrz stylizowanych (rezydencje, pałace, kamienice, wnętrza restaurowane), jako eksponat w kolekcji sztuki sakralnej, a także jako obiekt do badań nad śląskim rzemiosłem artystycznym XIX wieku.