Lustro z szufladą, rzeźbione wykonane w technice intarsji, datowane na I połowe XX wieku. Intarsja to technika zdobienia drewna, polegająca na wykładaniu powierzchni (mebli, boazerii, podłóg, obrazów) wzorami z wykrojonych fragmentów różnych gatunków drewna (a czasem także kości słoniowej, metalu, masy perłowej), które są dopasowane i wklejane w przygotowane podłoże. To nie jest malowanie ani rzeźbienie – to tworzenie obrazu z naturalnego rysunku słojów, kolorów i faktur różnych gatunków drewna. Artysta wykorzystuje dziesiątki, a nawet setki gatunków drewna, które różnią się kolorem (od białego (grab, jawor) przez żółcie (cytrusy), czerwienie (czereśnia, paduk), brązy (orzech, dąb) po czerń (heban)), twardością i rysunkiem słojów. Każdy kawałek (fornir) musi być idealnie dopasowany do sąsiedniego – zarówno pod względem kształtu, jak i grubości. Warstwy wykonuje się  z cienkich płatów forniru, naklejanych na stabilne podłoże (np. sklejkę). Tafle lustra flankują, dwie kolumienki w kształcie kandelabru, zakończone perełkowaniem.